در این اتاقِ زرد و بی روح و پر از آجر

امشب نشستم پای نور سردِ آواژور

هر وقت یادت می کنم از بارش چشمم

فنجان سبزِ روی میزم می شود سر پُر

داغم شبیه استکانِ چایِ لب سوزی

کاخر نشد با قند های کوچکش دم خور

تب کرده ام ای کاش برگردی و آغوشت

حال مرا بهتر کند از منگیِ تب بُر

عکس تو را پایینِ شعرم می کشم با اشک

عکسی که پر حرفست مثل نقش مینیاتور